vicky-trivedi-ghazals

શ્વાસની રમતમાં

  શ્વાસની રમતમાં

આ શ્વાસની રમતમાં આચૂક હરવાનું,

છતાં અજાણ્યો બનું તોય  બધું જાણુ છું.

આવશે કાલે દાવ એ દગાબાજનો,

છુટી જશે બધું તોય આજ માનુ છું.

એ શ્વાસને લાઇ જશે ફિકર શા માટે?

જીવનને ક્યારનોય નકામું માનું છું.

નાવ ડૂબી જશે દરિયે ડર કેમ રાખું?

મારી હોડીમાં પડેલ હુંજ કાણું છું.

હજાર હાથ આવશે લઈ જવા અંબરે

જુવું છુ જેની વાટ હુંજ એ ટાણું છું.

કોને ફરિયાદ કરું મારાજ ગુનાની?

હુંજ ફરિયાદી ને હુંજ થાણું છું.

જીવનભર જોતો રહ્યો રાહ ઉજાસની,

અંતે સમજાયું હું જ એ વહાણું છું.

સિક્કા એકઠા કર્યા જીવનભર ઉપેક્ષિત,

ને અંતે એણે કહ્યું હું પોતેજ નાણું છું.

હૃદયે જગ સમાવી

ક્યાં લગી બેસીશ આમ ઉદાસ એ દોસ્ત?

આવ અમસ્તુજ થોડું હરખાઈ લઈએ.

ભલે ખુશીનો રાગ આવે કે ન આવે,

જેવું આવડે તેવું થોડું ગાઈ લઈએ.

છીએ ભલેને વર્ષોના પરિચિત આપણે,

આજેજ મળ્યા હોય એમ શરમાઈ લઈએ.

ભલે આ વર્ષે કોરો દુકાળ છે આપણે ત્યાં

આ નદીની રેતમા જ થોડું નહાઈ લઈએ.

વચન નિભાવવું મુશ્કેલ મનાય છે જગમાં,

કરીએ અખતરો એકમેકના સમ ખાઈ લઈએ.

 વેંત નમનારને લોકો હાથ નામે છે,

જરા અજમાવીએ, ગરદન નમાવી લઇએ.

કોણ સંઘરસે ઉપેક્ષિત આવડા જગમાં?

ચાલને આજ હૃદયે જગ સમાવી લઈએ.

મીરા કોની?

આમ અમસ્તીજ ન’તી બની મીરા દીવાની,

જિંદગીએ એનેય બહુ સતાવેલી હતી.

તમે મહેલ તજાવી ન હરખો રાણાજી,

અમે નસીબે જ ઝુંપડી લખાવેલી હતી.

વિષના પ્યાલા મોકલનારને કહો કોઈ,

અમે મૃત્યુને ઝુંપડી બતાવેલી હતી.

રાણે માન્યું મોત સામે મહોબત જુકશે,

ને અમે શમશાને નોંધ કરાવેલી હતી.

જગ રૂઠી જશે એ ફિકર કેમ કરીએ?

અમે શ્વાસે બાંસુરી ગૂંથાવેલી હતી.

કોઈ છોને ના બોલે જગત આખમાંથી,

અમે ગોવિંદથી ગોઠડી જમાવેલી હતી.

ઉપેક્ષિત કોઈ મૂરખ જ પૂછે મીરા કોની?

અમે જગતને કહાની બતાવેલી હતી.

વિકી ત્રિવેદી ‘ઉપેક્ષિત’

One Reply to “શ્વાસની રમતમાં”

Comment here