gujarati-varta-sabak

સબક

ગઈ કાલે 24-6 નો મારો જન્મદિવસ હતો. કાલે રાત્રે મિત્રોએ મને મોડા સુધી ઘરે આવવા દીધો ન હતો. એટલે આજે સવારે હું મોડો જાગ્યો હતો.

જાગીને આંખો ચોળી. રાતનો ઉજાગરો હજુ આંખમાં હતો. આળસ કાઢી હું બેડ પરથી ઉતર્યો અને સીધો જ ન્હાવા ગયો. નાહીને બહાર આવ્યો. તિજોરી ખોલી કપડા બહાર લીધા.

અહા….. પ્રિયાએ આપેલી મારા મનપસંદ સફેદ રંગની હુડી ટી-શર્ટ અને એશ ગ્રે કાર્ગો પેન્ટ પહેરી. કોફીબારની કોફી અને વાસી પાઉં ખવડાવીને મિત્રોએ મારુ સ્લિમ ફિટ પેટ વધારી દીધું છે એ મને આજે જ ધ્યાનમા આવ્યું. પ્રિયાએ મને ગયા વર્ષના અંદાજે જ 30 ની પેન્ટ ગિફ્ટ કરી હતી પણ કદાચ હવે મારે 32ની જરૂર હતી.

કપડા પહેરી મેં ચા નાસ્તો કર્યો. થોડી જ વારમાં મને પેટમાં દુખાવો થવા લાગ્યો. કપડાં બદલવા જ પડ્યા. મૂડ ઑફ થઈ ગયો. મેં પ્રિયાને ફોન કર્યો……

“તને કપડાં લાવતા ન આવડે તો શું કામ લાવ્યા?” પ્રિયાએ જેવો ફોન લીધો એવો જ હું બરાડયો.

“સોરી બકા શુ થયું? ના ગમ્યા?” પ્રિયાને મારા મિજાજની ખબર જ હતી. એને ખબર હતી કે નાની વાતમાં પણ હું બ્રેક અપ કરી દઉં. એટલે એ મને હંમેશા કરગરતી આજીજી કરતી અને મનાવી લેતી.

“શુ તંબુરો ગમે….. તે મારા વધેલા પેટની મજાક કરવા માટે જ એવા કપડાં આપ્યા ને?  હમણાં ફેંકી જાઉં છું પહેરાવજે તારા બાપને…..” મને બોલવામાં ક્યારેય ભાન હતું જ નહિ.

“દીપ તને શું થયું છે? આમ બોલે મને હર્ટ નઇ થતું હોય?” પ્રિયા રીતસરની રડી રહી હતી છતાં મને દયા ન આવી. મને ગુસ્સામા હું શું કરું છું એની ખબર જ નથી હોતી.

“અચ્છા તારે હાર્ટ છે તે થાય તને હર્ટ ?” કહી મેં ફોન મૂકી દીધો. મને ખબર હતી કે પ્રિયા થોડીવારમાં ફોન કરી રડશે એટલે મેં મોબાઈલ પણ બંધ કરી દીધો.

ફોન બંધ કરી ખિસ્સામાં મુક્યો અને હું બેડમાં પછડાયો એ જ સમયે સંદીપે બૂમ પાડી “દીપ.”

“શુ છે તારે? ” કહીને હું રૂમ બહાર ગયો. સંદીપ સજી ધજીને આવ્યો હતો.

“ભાઈ જરાક શાંત. આજે તો સવાર સવારમા જ શિવ તાંડવ કરવાના મૂડમાં છે નઇ?” સંદીપે એના શાંત અવાજમાં કહ્યું. સંદીપ જાણતો હતો મને કઈ રીતે સમજાવવો.

એક પળ મા જાણે બધો જ ગુસ્સો થૂંકી દીધો હોય એમ મેં પૂછ્યું “બોલ ક્યાં જાવું છે?”

“ગાર્ડનમાં…..”

“સવાર સવારથી ગાર્ડન મા તારે શુ કામ છે?”

“ફૂલોને જોવા. ચલને યાર. પ્લીઝ…..” સંદીપ ડબલ મિનિંગમાં બોલ્યો પછી ચહેરો બનાવ્યો. મને એના પર દયા આવી.

“ઓકે…” મન મારીને હું તૈયાર થયો.

અમે નીકળ્યા. સંદીપ ના R 15 પર અમે થોડી જ વારમાં ‘પ્રિન્સ ગાર્ડન’ પહોંચ્યા. અંદર એક નાનકડા મંદિરે મસ્તક ઝુકાવી અમે પાછળના ભાગે ગયા. બધા સારા કપડામાં સજીને આવેલા કૉલેજ કપલ્સ ત્યાં ફરતા હતા. મેં ફરી એકવાર મનોમન પ્રિયાને ગાળો દીધી.

સંદીપ મને ગર્લસ તરફના બાંકડા પાસે ખેંચી ગયો. અમે ત્યાં ગોઠવાયા. સંદીપ એની આદત મુજબ એના નખરા કરવા લાગ્યો. હું બસ અવાચક બનીને બેઠો હતો. બગીચાના સુંદર ફૂલોની ખુશ્બુ કે ફુવારા માંથી અદભુત રીતે છૂટતા પાણીના બુન્દોનું દ્રશ્ય મને શાંત ન કરી શક્યું…!!

અચાનક મારી નજર સામેના બાંકડા પર બેઠેલી એક વ્યક્તિ પર ગઈ. 40 વર્ષનો માણસ અહીં સવાર સવારમાં? અને એ પણ આમ એકીટશે સામેના ફૂલોને જોઈ રહ્યો હોય ? મને નવાઈ લાગી. આ માણસ અહી શું કરતો હશે? મેં ચારે તરફ નજર દોડાવી પણ મને યુવાન છોકરા છોકરીઓ સિવાય કોઈ દેખાયું નહી એટલે મને એ માણસ વિશે વધુ વિચાર આવવા લાગ્યા.

મને સંદીપના નખરામાં કોઈ રસ ન હતો એટલે મેં એ વ્યક્તિની તપાસ કરવા ચોકીયાતને એના વિશે પૂછવાનું નક્કી કર્યું. સંદીપ એની ધૂનમાં હતો. છોકરીઓ તરફ ધ્યાનમાં ડૂબેલો હતો. હું હળવેથી ચોકિયાત કેબીન તરફ ગયો. ચોકીયાતની કેબિનમાં જતા જ મેં પૂછ્યું, “પેલા અંકલ કોણ છે?”

“કયા અંકલ?”

“અરે એ બેઠાને ત્યાં સાલ ઓઢીને.” મેં એ તરફ ઈશારો કરતા કહ્યું.

“અચ્છા એ તો રાઘવ છે. એ અંકલ નથી હજુ ત્રીસનો જ છે એ.”

“30 ના?” મને ચોકીયાતની વાત ગળે ન ઉતરી કારણ એ માણસ જેનું નામ ચોકિયાતે રાઘવ કહ્યું એના ચહેરા ઉપર ચાલીસી વટાવેલ માણસ જેવી કરચલીઓ હતી.

“હા ત્રીસનો જ છે. બસ દુઃખ માણસને અંદરથી ખાઈ જાય છે. એટલે એ ચાલીસનો દેખાય છે.”

“શાનુ દુઃખ?” હવે મને રાઘવ વિશે જાણવાની ઉત્સુકતા વધવા લાગી.

“એ એની રશ્મિની રાહ જોઇને બેઠો છે.”

“હા તો હમણાં આવી જશે એમાં શુ દુઃખ.” હું વચ્ચે જ બોલ્યો.

“છેલ્લા દસ વર્ષથી…..” ચોકીયાતે વાક્ય પૂરું કર્યુ. એના શબ્દો જાણે શબ્દ નઇ તિર હોય એમ મારી છાતીમાં ઊતરી ગયા.

પેલો ચોકીયાત પણ સ્તબ્ધ થઈ ગયો. કદાચ મારા ચહેરાના ભાવ જોઈ એ સ્તબ્ધ થયો હશે.

“દ..સ…. વર્ષથી રાહ દેખે છે……!” મારા મોઢામાંથી ઉદગાર નીકળ્યા….

“હા બેટા. એ પહેલાં તારી જેમ જ હસતો ખેલતો હતો. રશ્મિ અને રાઘવ બન્ને અઠવાડિયામાં બે વખત અહીં મળતાં. મોબાઇલ ક્યાં હતા ત્યારે…..” ચોકીયાતે જાણે નજરો સામે બધું દેખાતું હોય એમ કહ્યું અને ઉભા થઇ માટલામાંથી પાણી પીધું.

“રશ્મિ એટલે કઈ સુંદર હતી જાણે ગુલાબનું તાજું ખીલેલું ફુલ જોયું. બંને અહીં આવતા મળતા. ત્યારે તો આ બગીચોય નાનો જ હતો. ખાસ કોઈ આવતું જ નઈ.” ફરી પોતાની ખુરસીમાં બેસતા ચોકિયાતે કહ્યું.

“પછી…..” મેં પૂછ્યું.

“પછી એક દિવસ રાઘવ એજ બાંકડા ઉપર આવીને બેઠો. એકલો જ, ઉદાસ. મને લાગ્યું કદાચ રશ્મિ સાથે ઝઘડો થયો હશે હમણાં એ આવીને એને માનવી લેશે.”

“તમે પૂછ્યું નઇ એમને?” મારાથી પુછાઇ ગયુ.

“પુછયુને પણ પૂછ્યું એટલે ખબર પડી કે વાત કાંઈક અલગ જ હતી.”

“અલગ? શુ વાત હતી?” મને વધુને વધુ રસ પડવા લાગ્યો.

“રશ્મિની સાવકી મા એને બીજે પરણાવવા માંગતી હતી એના ભત્રીજાના સાટે….”

“તો રશ્મિના પપ્પા?”

“એને ક્યાં બાપ હતો જ બિચારીને. સાવકી મા પાસે જીવતી હતી. એના ભાઈના છોકરાને કોઈ છોકરી મળતી ન’તી એટલે રશ્મિની સાવકી માએ બે લાખ રૂપિયા લઈને રશ્મિને એના ભાઈના છોકરાના સાટે સગાઈ કરી દિધી.”

“પછી….?” મારી નવાઈનો પાર નહોતો રહ્યો.

“પછી શું એ દિવસે રાઘવ ત્યાં આવીને બેઠો હતો. એ રશ્મિની રાહ જોતો હતો. એ દિવસે બંનેએ ઘરથી ભાગી જવાનું નક્કી કર્યું હતું. રાઘવ ચિંતાતુર થઈને બેઠો હતો. દસ વાગ્યાનો સમય આપ્યો હતો પણ બાર વાગ્યા સુધી રશ્મિ આવી જ નહી…..” ચોકીયાત જાણે ભૂતકાળમાં ડોકિયું કરીને જોતા હોય એમ એ બાંકડા તરફ નજર કરીને બોલી રહ્યા હતા.

“એક વાગ્યો પણ રશ્મિ આવી નહી. રાઘવ ભૂખ્યો તરસ્યો અહીં જ બેસી રહ્યો. રાત્રે મેં એને ખૂબ સમજાવ્યો ત્યારે ગયો. રશ્મિ તો ન આવી પણ બીજા દિવસે તો રાઘવ પણ ન આવ્યો.”

“કેમ?”

“એનો જવાબ તો એની પાસે જ છે. પણ પછી ત્રીજા દિવસે રાઘવ સવારે નવ વાગ્યે આવ્યો અને રાતના નવ સુધી અહીં બેસી રહ્યો. પછી ચોથા દિવસે પણ સવારે નવ વાગે આવીને રાત સુધી બેસી રહ્યો પણ રશ્મિ આવી જ નહીં.”

“તો રાઘવ ભાઈએ રશ્મિની તપાસ ન કરી?”

“એ સવાલનો જવાબ પણ એના પાસે જ છે.” ચોકીયાતે એક નિસાસો નાખ્યો. ના એનાથી નંખાઈ ગયો…..

“આભાર….” કહી હું તરત નીકળ્યો. રાઘવ પાસે ગયો.

“તમે રશ્મિની તપાસ કેમ ન કરી?” મેં નજીક જઇને સીધો જ સવાલ કર્યો.

“હિંમત ન’તી.” મને અજાણ્યાને પણ રાઘવે જાણે વર્ષોથી મને જાણતા હોય એમ જવાબ આપ્યો.

“કેવી હિંમત?”

“લગભગ તો એ વફાદાર હતી પણ જો તપાસ કરું અને ખબર પડે કે એની કોઈ મજબૂરી ન હતી તો…???” કહી રાઘવ ત્યાંથી ચાલ્યા ગયા..

હું ત્યાં જ બેસી રહ્યો.. ક્યાય સુધી ફુવારાના પાણીના બિંદુઓ ફૂલો ઉપર પડતા જોઈ રહયો. મને થયું હું રશ્મિની તપાસ કરું. પણ એ વાતને દસ વર્ષ થઈ ગયા છે. એ વફાદાર હોય તો પણ હવે એના લગન થઈ જ ગયા હશે. મારી પાસે કોઈ રસ્તો બચ્યો ન હતો. થોડીવાર પછી સંદીપે આવીને હાથમાં મોબાઈલ ઉછળતા કહ્યું “ચાલ દીપ…”

હું કઈ બોલ્યો નહી એટલે એણે મારો ચહેરો જોઈ પૂછ્યું “તું રડે છે દીપ? આઇ કાંટ બિલિવ ઇટ.” જાણે હું માણસ ન હોઉં એક મશીન હોઉં એમ મને રડતો જોઈને એને નવાઈ લાગી.

ઉભા થઈને મેં સંદીપના હાથમાંથી મોબાઈલ ઝૂંટવી લીધો… નંબર ડાયલ કર્યો…. રિંગ વાગતી રહી…. અચાનક અવાજ સાંભળાયો

“હલ્લો…. કોણ?”

“સોરી પ્રિયા મેં આજ સુધી તને.. હું..” હું આગળ બોલી ન શક્યો.. ત્યાંજ બાંકડા પર બેસી પડ્યો. સંદીપે જાણે પથ્થરને પીગળતો જોયો હોય એમ મને જોઈ રહ્યો..!!! મારા મનમાં પ્રિયા સાથે મેં આજ સુધી કરેલા વર્તનનો અફસોસ મારી આંખોમાંથી વહેતો સંદીપ જોઈ રહ્યો….

વિકિ ત્રિવેદી ‘ધ અર્બન રાઈટર’

Comment here