shamna ni shodhma શમણાંની શોધમાં

શમણાંની શોધમાં ( પ્રકરણ 1 )

આરંભ પહેલા

રેડ ઈલેન્ટ્રા એક વિશાળ બિલ્ડીંગના ગેટથી થોડેક દુર પુલ ઓફ થઈ. ડ્રાયવર નીચે ઉતરી બેક ડોર ખોલે એ પહેલા કારનો બેક ડોર ખુલ્યો અને એમાંથી પચ્ચીસ છવ્વીસ વર્ષની એક સુંદર યુવતીએ આસ્ફાલ્ટ રોડ પર પગ મુક્યો. એનું પાતળું શરીર લેધર જેકેટ અને પેન્સિલ નેરો જીન્સમાં વધુ મોહક લાગી રહ્યું હતું. એ યુવતી ઉતાવળમાં લાગતી હતી. એ કારમાંથી ઉતરીને ડ્રાયવરને કોઈ સુચના આપ્યા વગર રસ્તો ક્રોસ કરવા લાગી.

ડ્રાયવર ટ્રાફિકમાં આમતેમ નજર કરી રહ્યો હતો. એ કાર પાર્ક કરવા માંગતો ન હતો. એનું કામ મહેમાનોને પીક કરવાનું અને છોડવાનું જ હોય એમ લાગતું હતું. યુવતીને ઉતાવળ હતી પણ ડ્રાયવરને કોઈ ઉતાવળ ન હતી. કારનું એન્જીન ન્યુટ્રલ ગીયરમાં ધ્રુજી રહ્યું હતું.

એ યુવતી રસ્તો ક્રોસ કરે તે પહેલા શોફરે કારને પ્રથમ ગીયરમાં નાખી. યુવતી રસ્તો ક્રોસ કરી રહી ત્યાં સુધીમાં એને છોડવા આવેલી કાર દિલ્હીના ટ્રાફિકમાં ભળી ગઈ. શોફર કોઈ વિચારોમાં ન હતો છતાં એની કાર સ્પીડમાં હતી. કાર કરતા પણ એ યુવતીની વિચાર પ્રક્રિયા વધુ ઝડપી હોય એમ એના ચહેરા પરથી લાગતું હતું.

પોતે કોઈ ખોટી જગ્યાએ તો ઉતરી નથી ગઈને એની ખાતરી કરવા યુવતીએ વિશાળ બિલ્ડીંગના ગેટ સામે જોયું. એની નજર વાદળી બેકગ્રાઉન્ડમાં સિમ્પલ ફોન્ટમાં દેખાતા સફેદ લખાણ પર પડી.

કદાચ એની પાસે વાંચવાનો સમય ન હતો પણ એને વંચાઈ ગયું હશે કેમકે એના ચહેરા પરના ભાવ બતાવી રહ્યા હતા કે તે એને જયાં પહોચવું હતું ત્યાં જ પહોચી હતી.

‘રામ મનોહર લોહિયા’ એ એટલું જ વાંચી શકી કેમકે એ ઉતાવળમાં હતી. પાછળનો ‘હોસ્પિટલ’ શબ્દ વાંચ્યો પણ હોય કે ન પણ વાંચ્યો હોય!

હોસ્પીટલના અંદરના ભાગે ડોકટર પેશન્ટને ઓપરેટીંગ રૂમની બહાર લાવી ઇન્ટેન્સીવ કેર તરફ લઇ જઈ રહ્યા હતા. પેશન્ટના સ્ટ્રેચરની બંને બાજુ  આર્મ્ડ ગાર્ડસ ચાલી રહ્યા હતા.

ડોકટરના ચહેરા પર ચિંતા હતી. એમના ચહેરા પરનો તણાવ સુચવી રહ્યો હતો કે કાં’તો એ તાલીમી હતા અથવા પેશન્ટ હજુ ખતરામાંથી બહાર ન હતો. આર્મ્ડ ગાર્ડઝના ચહેરા પર કોઈ ભાવ ન હતા. કદાચ એમને પેશન્ટ બચે કે નહી એનાથી કોઈ મતલબ ન હતો. એમને એક જ કામ કરવાનું હતું – કોઈ પેશન્ટને મારી ન નાખે એ વાતનું ધ્યાન રાખવાનું.

તેમને ડ્યુટી પર ગોઠવનાર એમના ઉપરી પર એ હસી રહ્યા હતા. પેશન્ટની બચવાની આશા કોઈને પણ દેખાતી ન હતી તો પછી એને મારવા માટે મહેનત કરવાની કોઈ મૂર્ખાઈ કરે એવી શક્યતા એમના ઉપરી જેવો કોઈ એકદમ મુર્ખ માણસ જ કરે.

એમને નવાઈ થતી હતી કે આઈ.પી.એસ. પાસ કરનાર એમનો ઉપરી એટલો મુર્ખ હોઈ શકે…?

હોસ્પિટલની પરસાળમાં પોલીસ અને પત્રકારો વચ્ચે હિંસા ફાટી નિકળે એવી અજંપાભરી શાંતિ પ્રવર્તી રહી હતી. એક આઘેડ ડોક્ટરને પત્રકારો કચડી ન નાખે એ માટે પોલીસ પત્રકારોના માઈક અને ડોક્ટર વચ્ચે સલામત અંતર રહે એ માટે સંઘર્ષ કરી રહી હતી.

ડોક્ટર મંદ અને થાકેલા અવાજે અંગ્રેજીમાં બોલ્યો જેનો અર્થ કંઇક આવો નીકળતો હતો : આ યુવકને બચાવવા માટે મે અને મારી ટીમે પૂરી કોશીસ કરી છે પણ જો આ યુવક બચી જશે તો એની ક્રેડીટ હું માત્ર ભગવાન અને યુવકના નસીબને આપીશ. હું કે મારી ટીમ નૈતિક રીતે એ ક્રેડીટ લઇ શકીએ એમ નથી.

ડોક્ટરના શબ્દો ભલે પોઝીટીવ હતા પણ એનો અર્થ કોઈ પણ રીતે પોઝીટીવ ન હતો.. એનો અર્થ હતો એ યુવકના બચવાના ચાન્સીસ એકદમ ઓછા હતા.

પત્રકારોના સવાલો બુમ બરાડામાં પરિણમી રહ્યા હતા. ડોક્ટર ‘નો મોર કોમેન્ટસ’ સાથે પેશન્ટ પહેલા આઈ.સી.યુ.માં પહોચવાની ઉતાવળમાં હોય એમ ભાગતા હતા.

પોલીસ પત્રકારોને કાબુ કરવામાં વ્યસ્ત હતી.

“આઈ વાન્ટ ટુ સી ધ પેશન્ટ..” રેડ ઈલેન્ત્ટ્રામાંથી ઉતરી હોસ્પીટલમાં દાખલ થયેલી યુવતી રીસેપ્શન ટેબલ પાસે પહોચી ફૂલાયેલા શ્વાસે બોલી.

એક હજાર જેટલા બેડની સગવડવાળી એ હોસ્પિટલમાં ‘ધ પેશન્ટ’ એટલે કોણ કે એનું  નામ શું છે…? એ પૂછવાની રીસેપ્શનિસ્ટ ગર્લને કોઈ જરૂર જણાઈ નહિ, “આર યુ ફેમીલી મેમ્બર…?”

“નો, બટ…”

“આઈ એમ સોરી. નો વિઝીટર. હી ઇઝ ઇન ઇન્ટેન્સીવ કેર.” આગંતુક યુવતી આગળ બોલે એ પહેલાં જ રીસેપ્શનિસ્ટે કહ્યું.

“મેડમ, આઈ એમ..”

“નોટ ઇવન પ્રાઈમ મીનીસ્ટર એક્સેપ્ટ એની ફેમીલી મેમ્બર એન્ડ અ ગર્લ નેમ્ડ અર્ચના. આઈ ગોટ સ્પેશીયલ ઇન્સ્ટ્રકશન.” રીસેપ્શનિસ્ટ યુવતીએ ખેદ વ્યકત કર્યો.

આવનાર યુવતી પાસે રીસેપ્શન કાઉન્ટર પર રકઝક કરવાનો સમય ન હતો.

“અર્ચના.” એક મંદ સ્મિત સાથે આગંતુક યુવતી બોલી અને પોતાના જીન્સ-પોકેટમાંથી પોતાનું આઈ.ડી. નીકાળ્યું.

“રૂમ નંબર આઠમાં જઈને ઓળખ આપો.”  રિસેપ્શનિસ્ટ ગર્લે આવનાર યુવતીના મંદ સ્વરે બોલાયેલ અર્ચના શબ્દને સાંભળી લીધો હોય એમ કહ્યું.

આવનાર યુવતી એકવાર રીશેપ્શન કાઉન્ટરથી આગળ વધી શકે તો પછી એને પેશન્ટ સુધી પહોચવામાં કોઈ મુશ્કેલી નડે એમ ન હતી. ગાર્ડ એને સારી રીતે ઓળખતા હતા. પોતાનું આઇડેન્ટિટી હાથમાં જ રાખી એ દોડી. એના આઇડેન્ટિટી પર અર્ચના લખેલ ન હતું પણ એને ખાતરી હતી કે એ આઇ.ડી. વડે તે પેશન્ટ સુધી પહોચી શકે તેમ હતી.

તે રૂમ નંબર આઠ તરફ જઈ રહી હતી ત્યાંજ એક તરફનો દરવાજો ખુલ્યો અને ત્રણ જણ બહાર નીકળ્યા. તે એમની સાથે ભટકાઈ જ ગઈ હોત. સફેદ દાઢી-મૂછ અને રંગીન પાઘડીવાળા બુઝુર્ગ શીખ અને એમની જ ઉમરની અને નાજુક બાંધા સાથે લોકોના ધ્યાનમાં તરત આવે એવા ભૂરા વાળ ધરાવતી યુવતીને એ ઓળખતી હતી. ત્રીજો ચાલીસેક વર્ષનો જેન્ટલમેન જે ચોક્કસ એ હોસ્પિટલનો ડોક્ટર હોય એમ લાગતું હતું પણ એ એના માટે અજાણ્યો હતો.

“બચને કી કોઈ ઉમ્મીદ..?” યુવતીએ એ માણસોને પૂછ્યું.

“નો હોપ…” ભુરાવાળ ધરાવતી યુવતીએ જવાબ આપ્યો.

“ડોક્ટર ક્યા..”

“મુજે હોપ નહિ હે પર..”  ડોક્ટર જેવો લાગતો વ્યક્તિ આવનાર યુવતીનું વાક્ય પૂરું થાય એ પહેલા જ બોલ્યો.

“ક્યા પર…” યુવતી અધીરાઈથી બોલી.

“ડોક્ટર વર્મા અજીબ ઇન્સાન હે. પેશન્ટકા સીરકા બાલ હિલ રહા હો તબ ભી વો હોપ નહી છોડતા હે. યહાં તો પેશન્ટ કા હાર્ટ ધડક રહા હે. વો અર્ધ બેહોશી મેં ભી અર્ચના… અર્ચના… બોલ રહા થા. વર્મા ઉસે એક બાર હોશ મેં તો જરૂર લાયેગા.”

“આઈ વાન્ટ ટુ સી હીમ.” એ યુવતીએ કહ્યું અને ચારેય આઈ.સી.યુ. તરફ જવા લાગ્યા.

આઈ.સી.યુ.ના દરવાજે ઉભેલા આર્મ્ડ ગાર્ડસ સરદારજીને જોતાં જ સાવધાનની મુદ્રામાં આવી ગયા. ડોકટરે દરવાજો ખોલ્યો તે સાથે જ એ યુવતી અંદર ધસી ગઈ.

“બીના મેરી પરવાનગી કિસીકો અંદર મત જાને દેના.” સરદારજીએ ગાર્ડને સુચના આપી અને તેઓ ત્રણે પાછા ફર્યા.

યુવતીએ જોયું કે રૂમમાં બે પલંગ હતા જેમાંથી એક ખાલી હતો જયારે બીજા પર એક યુવક અન્ડરટ્રીટમેન્ટ હોય એમ લાગતું હતું.

તે પેશન્ટની નજીક ગઈ. પેશન્ટના નસકોરામાં નળીઓ ખોસેલી હતી. તેના બન્ને હાથ આઈ.વી.થી ભરાયેલા હતા. તેની આંખો બંધ હતી. આવનાર યુવતીને યુવકની હિમત, લાગણી, અર્ચના માટેનો તેનો પ્રેમ, અર્ચનાને શોધવાની તેની જીજીવિષા અને લાચારી યાદ આવ્યાં.

તે એ યુવકને ચાહવા લાગી હતી અને હજુ પણ ચાહતી હતી. પણ એ ખોટી પસંદ હતી. એ અર્ચનાને ચાહતો હતો. યુવતી આ વાત જાણતી હતી અને એ પણ જાણતી હતી કે હવે અર્ચનાના મળવાની કોઈ આશા નથી.

એ યુવતીએ અર્ચનાને શોધવામાં કોઈ કસર છોડી ન હતી. એને ખબર હતી કે અર્ચના મળશે તો પોતે જોયેલું સપનું ક્યારેય પૂરું નહિ થાય. પણ એને એ વાતથી કોઈ ફરક પડતો ન હતો. એ ન્યાયમાં માનતી હતી અને ન્યાય  મુજબ એ યુવક અર્ચના માટે હતો.

યુવતી ડોક્ટર તરફ ફરી. તેની આંખોમાં આંસુ હતા, “લેટ મી નો વેન હી…”

તે વાક્ય પૂરું કરી શકી નહી અને ‘વોટ વિલ બી હેપન?’ એવું બોલી.

તેને વિશ્વાસ હતો કે એ જરૂર ભાનમાં આવશે. એના માટે નહિ તો અર્ચના માટે પણ એ ભાનમાં આવશે. અર્ચનાને ગમે તે ભોગે શોધી કાઢવી કે પછી એનું શું થયું એ જાણવાની એની જીદ એને મરવા દે તેમ ન હતી.

અર્ચના મળે એવી એક પણ આશા હવે ન હતી માટે આગંતુક યુવતીને પોતે જોયેલું સપનું પૂરું થશે એમ મનમાં ઊંડેથી લાગતું હતું. તે અપરાધભાવ અનુભવી રહી હતી. એ અર્ચના પાસેથી એના પ્રેમને  છીનવી લેવા માંગતી ન હતી.

બધા પ્રયાસોના અંતે તે ત્રણ શક્યતાઓ બાંધી શકી હતી.

(1) અર્ચના આ દુનિયામાં નથી.

(2) અર્ચના આ દુનિયામાં છે પણ એ એને બેહદ પ્રેમ કરનારને મળવાની વાત

તો દુર પણ એ જીવી રહી છે એ વાતની પણ કોઈ કારણસર ખબર પડવા દેવા

માંગતી નથી.

(3) અર્ચના આ દુનિયામાં અત્યારે ઉપયોગમાં લેવાતા કોમ્યુનિકેશનના કોઈ

સાધનો વડે ન પહોચી શકાય એવી જગ્યાએ જીવી રહી છે.

પ્રથમ બે શક્યતાઓમાં એ અર્ચના સાથે કોઈ અન્યાય કરી રહી હોય એમ એને લાગ્યું નહિ.. એ પણ જાણતી  હતી કે ત્રીજી શક્યતા એકદમ ઠગારી હતી.

“મુજે નહિ પતા કી તુમ મુજે સુન રહે હો યા નહિ. અગર સુન રહે હો તો મુજે સમજ રહે હો યા નહિ. આઈ લવ યુ. મેં તુમ્હારા ઇન્તઝાર કર રહી હું.” એના ગળામાં ડુમો ભરાઈ ગયો. એના ડુસકા સાથે શબ્દો બહાર આવ્યા, “પ્લીઝ મુજે નીરાશ મત કરના…”

એ આઈ.સી.યુ.માંથી બહાર નીકળી. એની આંખોના આંસુ એના ગાલ પરથી વહી રહ્યા હતા. એને વર્ષોથી ઓળખતા ગાર્ડસ એની આંખોમાં આંસુ જોઇને આશ્ચર્યચકિત થઇ ગયા.

કદાચ એને કોઈએ કયારેય ઉદાસ પણ જોઈ ન હતી. તે યુવતી ક્યારેય હિમત ન હારે એ તેને ઓળખનારા માટે સનાતન સત્ય હતું.

ગાર્ડસ શું બોલવું એ વિચારી શક્યા નહિ. એ રડતી આંખે જઈ રહી હતી. કોઈ પત્રકારની નજરમાં એ આવી જાય તો બીજા દિવસના દરેક ન્યુઝપેપરમાં એનો રડતો ફોટો અને કેટલીયે અફવાઓ છપાઈ જવાની પૂરી શકયતા હતી. પણ એને અત્યારે એવી કોઈ ફિકર ન હતી

*

અર્ધ બેભાનાવસ્થામાં મરણ પથારી ઉપર પડ્યો એ યુવકે ભલે આવનાર છોકરીને આવતા જોઈ કે અનુભવી ન હતી પણ એના જતા સમયે એના પગલાનો અવાજ એ અનુભવી શકયો હતો. કદાચ એણે એ યુવતીના છેલ્લા શબ્દો સાંભળ્યા હતા પણ એ શું બોલી હતી એ સમજી શક્યો નહિ. એ અવાજ એને પરીચિત લાગ્યો પણ અવાજ ઓળખી શક્યો નહિ.

એ માંડ હોઠ ફફડાવી બોલ્યો, “અર્ચના…”

પણ એ શબ્દો એને જ સંભળાયા અને માત્ર એને જ સમજાયા. ખરેખર એના હોઠ ફફડ્યા જ નહોતા.. ન કોઈ અવાજ એના મો બહાર આવ્યો હતો. યુવકે આંખો ખોલવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ એને કંઈ દેખાયું નહિ. એના શરીર સાથે કનેક્ટ કરેલા તબીબી સાધનો એના હ્રદયના ધબકારા અને શ્વાસોશ્વાસ સિવાય એના શરીરમાં થતી અન્ય કોઈ પણ ચેતનાની નિશાની મળતાં જ એલર્ટ આપવા તૈયાર હતાં. પણ એ સાધનોની એક મર્યાદા હતી. એના મગજમાં કોઈ વિચારો ચાલી રહ્યા છે કે નહિ એ જણાવવા સાધનો અસમર્થ હતાં.

એના મનમાં શું વિચારો ચાલી રહ્યા છે એ જણાવી શકે એવા સાધનોની સેવાનો લાભ લેવા માટે એ ઘણો વહેલો જન્મી ગયો હતો. એ 1985માં જન્મ્યો હતો. એણે ખરેખર 2085માં જન્મવું જોઈતું હતું.

એના વિચારો દિલ્હીની સડકો પર ચાલતી ટેક્સીઓ જેમ દોડ્યા કરતા હતા… વારે ઘડીએ રસ્તાઓ બદલ્યા કરતા હતા…..

એ યાદ કરી રહ્યો હતો… એના જીવનની કેટલીક ક્યારેય ન ભૂલી શકાય એવી પળો એના મનમાં ફ્લેશ બેકની જેમ ચાલી રહી હતી…

એના હાથ અને સાથળમાંથી લોહી વહી રહ્યું હતું. ગોળીનો શિકાર બનેલ પીટબુલ છેલ્લા શ્વાસ લઇ રહ્યો હતો. પીટબુલ પર દયા ખાવાનો એ  સમય ન હતો. એ ગમે તેમ કરીને ભાગવા માંગતો હતો.

એના વિચારો વારવાર કેલેન્ડરની તારીખો કુદી રહ્યા હતા.

એ નર્વસ ચહેરે ઘરે જઈ રહ્યો હતો કેમકે અર્ચનાનો જન્મદિવસ હતો. એને લાગ્યું  કે અર્ચના એ ગીફ્ટ જોઇને નારાજ થશે કે ઝઘડો કરશે.

અર્ચનાનો ઉદાસી, ખુશી, ગુસ્સો જેવા ભાવ પ્રકટ કરતો ચહેરો તેની નજર સામે સિનેમાની રીલની જેમ ફરી રહ્યો હતો.. એ ચહેરામાં વચ્ચે કયાંક પ્રીતુ આવીને એની સામે તરસી આંખે તાકી રહેતી.

ફરી એના વિચારો વળાંક લઇ રહ્યા હતા.

એને ફાયરીંગનો અવાજ સંભળાયો. ચાર્મિની ગોળીએ એકનો ભોગ લઇ લીધો હતો. ચાર્મિની બીજી ગોળી એના પર તૂટી પડેલા પીટબુલને શાંત કરી રહી હતી. એ ચોક્કસ હતો. એ રોઝી કે ક્રિસ્ટી બેમાંથી કોઈ એક હતી પણ કોણ હતી એ બાબતે એ ચોક્કસ ન હતો. એને એ વાતથી કોઈ ફેર પડે તેમ હતો નહિ. એ બંનેને મારવા માંગતો હતો – કોઈ પણ ભોગે.

એ છેલ્લા એક મહિનાથી ભરપેટ પણ સસ્તું અને સ્વાદ વગરનું ખાતો હતો. એ ગુસ્સામાં હતો. એની નજર સામે એક યુવતીની લાશ તરવરતી હતી. એ યાદ કરવા મથ્યો કે એ કોણ હતી? પણ એને યાદ ન આવ્યુ.

એ અર્ચના હતી…? એ પ્રીતુ હતી…?  એ ચાર્મિ હતી…?

એને યાદ ન હતું. એનું મન એણે જીવેલી ઘટનાઓ ને કોઈ જૂની રીલની જેમ જોઈ રહ્યું હતું. એના માટે દરેક ચીજ ઝાંખી હતી. કોઈ ચહેરા ઓળખવા એ યુવક માટે અશક્ય કામ હતું.

એણે ખુબ કોશિશ કરી પણ માત્ર એટલુ જ યાદ કરી શક્યો કે એણે નફરતથી ગોળીઓ ચલાવી હતી અને એને વીંધી નાખી હતી. એને એમ્બુલન્સની સાયરન સંભળાતી હતી.

એના કાને શબ્દો અથડાતા હતા – ઉસે બેહોશ મત હોને દેના. બેહોશ હો ગયા તો કોમા મેં ચલા જાયેગા.

એને કાનની એકદમ નજીક પ્લીઝ હિમત રખના, પ્લીઝ બેહોશ મત હોના, તુમ બ્રેવ હો ઔર તુમે થોડા ઔર બનના હોગા જેવા શબ્દો સંભળાઈ રહ્યા હતા.

પણ એ બેહોશ થવા માંગતો હતો. એને પારાવાર વેદના થઇ રહી હતી. કદાચ એનું મગજ ઇચ્છતું હતું કે એ બેહોશ થઇ જાય પણ નક્કી કરી શકતું ન હતું કે બેહોશ થઈને કોમામાં સરી જવું કે ભાનમાં રહીને શરીરને થતી અપાર પીડાથી મરી જવું.

એ અર્ચના અર્ચના એમ બબડતો હતો. એને અવાજ સંભળાતા હતા – અર્ચના યહી પે હે. તુમ્હારે પાસ બેઠી હે. એની નજર સામે પિંક ટી શર્ટ રેડ થઇ રહી હતી. એણે ફરી એકવાર યાદ કરવા પ્રયત્ન કર્યો પણ એ યાદ કરી શક્યો નહિ. એરકંડીશન્ડ ઇન્ટેન્સિવ કેર યુનિટમાં એના ચહેરા પર પરસેવો થઇ રહ્યો હતો. એના ચહેરા પરના પ્રસ્વેદ બિંદુ જોઇને ડોક્ટરના ચહેરા પર ચમક આવી રહી હતી.

એ યુવકને પોતાને કેટલી ગોળીઓ વાગી હતી એ પણ યાદ ન હતું. એને ખબર હતી કે જો એ ખસ્યો તો…. તો શું થવાનું હતું એ હવે એનું મન યાદ કરી શકે એમ ન હતું.

વિક્ટર ભાગી રહ્યો હતો. એણે ચાર્મિ સામે જોયું. ચાર્મિ પડી હતી. એણે બુમ પાડી પણ કોઈ પ્રતિક્રિયા ન મળી. ચાર્મિ બેહોશ હતી! ના, એ બેહોશ ન જ થાય. એ એને ઓળખતો હતો. એ હાર માને એમાંની ન હતી. તો પછી…???

એક ક્ષણ માટે હોસ્પિટલ બેડમાં રેસ્ટ કરતા એ યુવકનું મન સ્પષ્ટ થઇ ગયું.

અર્ચના જીવતી હોવાની કોઈ શક્યતા ન હતી અને ચાર્મિ મૃત્યુ પામી હતી.

વિક્ટર જઈ રહ્યો હતો.

તે એકલો હતો. અંતમાં સૌ એકલા હોય છે. એને સમજાઈ ગયું કે દરેક વ્યક્તિએ પોતાનું મૃત્યુ જાતે મરવાનું હોય છે. એ મરવા માંગતો હતો. એની નજર સામે અર્ચના અને ચાર્મિના ચહેરા આવ્યા. એને ક્યારેય જન્મ્યા જ ન હતાં એવાં શ્લોક અને રાનીના અવાજો સંભળાયા. એણે વિચાર્યું કે વિક્ટરે પણ પોતાનું મૃત્યુ જાતે મરવાનું હતું. પણ એ વિક્ટરને મદદ કરવાની પોતાની લાલચ રોકી શક્યો નહિ. એણે ગન હાથમાં લીધી.

એક જ ગોળી બચી હતી. એને ધૂંધળું દેખાઈ રહ્યું હતું. એને રિવોલ્વરની રેન્જ પર પૂરો વિશ્વાસ હતો પણ ધૂંધળી દ્રષ્ટી એને નડી રહી હતી. એણે આંખો બંધ કરી. ઊંડો શ્વાસ ભર્યો.

એણે આંખો ખોલી. એના શરીર સાથે જોડેલુ કોઈ એક સાધન બીપ બીપ કરવા લાગ્યું હતું. ડોક્ટરે ફોન લગાડ્યો. ડો. વર્મા આ ઉમરે પણ દોડી રહ્યા હોય એમ ઉતાવળા જઈ રહ્યા હતા. યુવાન ડોકટરો તો જાણે કે દોડી જ રહ્યા હતા.

પત્રકારો પૂછી રહ્યા હતા, “ઉસને કુછ કહા…?”

“વહ અભી હોશ મેં આયા હે. ડોકટર વર્માને મુજે ભી પેશન્ટ કે કરીબ જાનેસે મના કિયા હે.”

સરદારજીએ પત્રકારને જવાબ આપ્યો એ શબ્દો પેલી યુવતીના કાને પડ્યા. એ આઈ.સી.યુ. તરફ દોડી.

*

પ્રકરણ  1

 

“હેય, પ્લીઝ, વોક સ્લોલી, આઈ એમ અનેબલ ટુ વોક સો ફાસ્ટ એઝ યુ…”  એ અવાજ સાંભળી ઉભો રહ્યો. એણે અવાજની દિશામાં પાછળ જોયું. એ એક સાંકડી ગલીમાં ચડાણ ચડી રહ્યો હતો. એના પાછળના ભાગે એનાથી વીસેક ફૂટ ત્રણ રસ્તા બનતા હતા. એક રસ્તો જમણી બાજુએ જઈને એક ઘરમાં પૂરો થતો હતો. બીજો રસ્તો ચડાણવાળો હતો જેના પર એ ચાલી રહ્યો હતો. એના હાથમાં એક દસેક મહિનાનું બાળક તેડેલ હતું. બાળકના વાળ આછા ભૂખરા રંગના લાગતા હતા. બાળક એના જેવું સ્લીમ બોડી હતું.

ત્રીજો રસ્તો એની ડાબી બાજુ જઇ રહ્યો હતો.

એણે પાછળ જોયું. એ ત્યાં ઉભી હતી. ધુમ્મસના કારણે એનો ચહેરો બરાબર દેખાતો ન હતો.

શ્યામની આંખ ખુલી ગઈ ત્યારે એને સમજાયું કે એ સ્વપ્ન જોઈ રહ્યો હતો.

ગરમીએ માઝા મૂકી દીધી હતી. મે મહિનો એના અંત તરફ આગળ વધી રહ્યો હતો. રાત્રે ઊંઘતાં પહેલા શ્યામ કુલરની ટાંકી પાણીથી પૂરી ભરી નાખતો પણ એ જાગતો ત્યારે કુલરમાં પાણી તળીયે પહોચી ગયેલું દેખાતું.

એણે ઉભા થઇ કુલરની સ્વીચ બંધ કરી અને મોબાઈલ સ્ક્રીન ઓન કરી સમય પર નજર કરી. સવારના પાંચ વાગ્યા હતા. શાસ્ત્રોમાં કહેવામાં આવ્યું છે કે રાત્રીના છેલ્લા પ્રહર એટલે કે વહેલી સવારમાં જોયેલું  સપનું સાચું પડે છે. જો સારું સ્વપ્ન આવે તો પછી ઊંઘવું નહિ.

સ્વપ્ન સારું છે કે ખરાબ એ વિચાર્યા વગર જ એ ઉભો થઈને નહાવા ગયો.

રોજની જેમ ભગવાનની પૂજા કરી એટલામાં ટ્યુશન માટે બાળકો આવી ગયા હતા. દોઢ કલાક ટ્યુશનની બેચ પતી ત્યારે નવ વાગ્યા હતા.

“પપ્પા તને બોલાવે છે.” અનિરુદ્ધના શબ્દો એના કાને પડ્યા.

પિતાજીને એનું શું કામ હશે? એવા વિચારોથી ડરતો એ પિતાજીના રૂમમાં ગયો ત્યારે પિતાજી મહોબત્તેના અમિતાભ જેમ ગંભીર મુદ્રામાં બેઠા હતા.

શ્યામ નીચે ગયો ત્યારે એની રોજની સમસ્યા એની રાહ જોઈ રહી હતી. એના લગ્નની વાત.

મોટાભાઈએ ઘરમાં કહી દીધેલું કે એ સંસ્કૃતમાં પી.એચ.ડી. કર્યા પછી જ લગ્ન કરશે. શ્યામ બલીનો બકરો હોય એમ મમ્મી-પપ્પા એની સામે નજર ફેક્યા કરતા હતા. સમાજમાં એના પિતાજીની સારી પ્રતિષ્ટા હોવાના કારણે સામેથી માંગા આવતા હતા. છેલ્લા છ મહિનાથી એ જેમતેમ કરીને વાત ટાળી રહ્યો હતો.

લગ્નની વાત ટાળવા પાછળનું કારણ હતું સાટા પદ્ધતિ. જેટલા પણ માંગા આવતા હતા એમાં સાટાની શરત આવતી હતી. સાટાની શરત સાથે એને લગ્ન કરવા પસંદ ન હતા. સાટા પદ્ધતિમાં બંને પરિવાર આમને સામને છોકરા છોકરીમાલગ્ન કરે. છોકરાના લગ્ન થાય એ જ પરિવારમાં છોકરાની બહેન, પિતરાઈ કે ભત્રીજીના લગ્ન કરવાના એટલે સાટા પદ્ધતિ.

આ પ્રથા પ્રત્યે એને પહેલેથી જ અણગમો હતો. આ પદ્ધતિનો મુખ્ય ફાયદો એ કે બંને પક્ષે લગ્ન ટકાવી રાખવા માટે પૂરતા પ્રયત્નો થાય પણ ગેરફાયદો એ કે એક દંપતીના લગ્ન તૂટી જાય તો બીજું દંપતી નિર્દોષ હોય છતાં એમના લગ્ન તુટી જાય.

ખરેખર, મોટાભાગના કિસ્સામાં સાટા પધ્ધતીના કારણે જ લગ્ન તૂટતા. શ્યામને કોઈ સગી બહેન ન હતી. એના કાકાઓ સાથે એના પિતાજીના એટલા સારા સંબંધ ન હતા. એ જાણતો હતો કે એના સાટામાં એની મામાની છોકરી શિલ્પાને આપવાની વાત મમ્મી વિચારતી હતી. એક બીજાની નણંદ-ભાભી બનેલી બે યુવતીઓ એક બીજાની કટ્ટર શત્રુ બની જાય અને બહેન સાથે ભાઈને બોલવાના પણ સંબંધ ન રહે એવું ઘણું પરિવારોમાં થતું એણે જોયેલું હતું.

એના આ નિર્ણય પાછળ મરઘાંનો મોટો હાથ કહી શકાય. મરઘાંના લગ્ન એના ભાઈના સાટે અમદાવાદમાં થયેલા. મરઘાંનો ભાઈ દારૂડિયો હતો એટલે એની ભાભી એના ભાઈને છોડીને પિયર ચાલી ગયેલી. મરઘાંના પતિએ પોતાની બહેન સાથે જે થયું એનું વેર વાળવા માટે મરઘાંને નિર્દોષ હોવા છતાં ઘરમાંથી કાઢી મુકેલી. મરઘાંનો દારૂડિયો ભાઈ અકાળે મૃત્યુ પામેલો. મરઘાં એની વૃદ્ધ માતા અને બારેક વર્ષની પુત્રી સાથે એની સોસાયટીના નાકે નાનકડા કાચા ઘરમાં રહેતી હતી. એ એના ઘરે કચરા-પોતા કરવા આવતી અને એની મમ્મીને એના દુઃખની કહાની સંભળાવતી. એ કહાની એના મન પર અસર કરી ગયેલી. બીજું એક કારણ તો શ્યામ એના હ્રદયના ખૂણામાં કોઈ ભડભડતા લાવા જેમ સાચવીને બેઠો હતો…!!

“સત્યમ પી.એચ.ડી. પૂરું કર્યા પછી જ લગ્ન કરવા માંગે છે. તારે શું કરવાનું છે..? સારા સારા ઘરેથી માંગા આવે છે. કેટલાને ના કહેવાની મારે…? તારા મામાને પણ શિલ્પાના લગ્નની ઉતાવળ છે. તારી મમ્મી પણ ઘરમાં વહુ જોવા ઈચ્છે છે.” પિતાજી એક સાથે ઘણું બધું બોલી ગયા.

“તમને જે યોગ્ય લાગશે તેમ કરીશ.” હિન્દી ફિલ્મોની હિરોઈન જેમ એણે જવાબ આપ્યો.

“એક છોકરી છે.”

કોઈ છોકરા સાથે તો એના લગ્ન નથી જ થવાના એમ વિચાર આવતા એને હસવાનું મન થયું પણ એ એમ કરી ન શક્યો કેમકે એ એના હંમેશા ગંભીર રહેતા પિતાજી સામે ઉભો હતો.

“થરાદના વતની છે. હાલ અમદાવાદમાં રહે છે. છોકરી એમ.બી.એ. કરે છે. વાત જામશે તો હું તને વધુ વાત કરીશ.”

“ભલે…” કહી એ રૂમમાંથી નીકળી ગયો.

હવે એને ગોલ્ડન પાર્કમાં હોમ ટ્યુશન લેવા જવાનું હતું. નવથી અગિયાર. માત્ર બે બાળકોનું ટ્યુશન. છોકરી નવમામાં અને છોકરો છઠ્ઠામાં. એ ભાઈ-બહેનને ભણવવામાં એને મજા આવતી. બંને બાળકો હોશિયાર હતા.

એ પોતાના સસ્તી કીમતના પ્લેટીના બાઈક લઈને ભણાવવા નીકળ્યો.

ઘરે આવ્યો ત્યારે સાડા અગિયાર થયા હતા. જમવાનું તૈયાર હતું. જમીને એ એના રૂમમાં ગયો.

ચાર વાગ્યા સુધી કોઈ કામ ન હતું. એ લેપટોપ પર ગીત સાંભળવા લાગ્યો.

સત્યા ફિલ્મનું ગીત ચાલતું હતું – સપને મે મિલતી હે, કુડી મેરી સપને મેં મિલતી હે.

એને એ સપનું યાદ આવ્યું.

સપનામાં જે છોકરી હતી એ કોણ હશે…?

સપનામાં બાળક એના હાથમાં હતું. એ બાળક એના જેવુ જ દેખાતું હતું. શું બાળક એનું જ હશે..?

તો પછી એ સ્ત્રી કોણ હશે…?

શું એ એની પત્ની હશે..?

એના વિચારો પર એને હસવું આવ્યુ.

સપનામાં યુવતીએ આઈ ડોન્ટ વોક સો ફાસ્ટ એઝ યુ કે આઈ કાન્ટ વોક સો ફાસ્ટ એઝ યુ કેમ ન કહ્યું..?

એ યુવતી આઈ એમ અનેબલ ટુ વોક સો ફાસ્ટ એઝ યુ એવું કેમ બોલી હશે..?

એકાએક રમતિયાળ સ્મિત એના ચહેરા પરથી અદ્રશ્ય થઇ ગયું. તો શું એ યુવતી જે મારા સપનામાં આવી એ પણ કાજલ જેમ જ…..!

ને એ વિચાર આવતા જ એને કાજલનો કિસ્સો, એની આખીયે કરુણ ઘટના દેખાવા લાગ્યા.

વિચારોને હડસેલી લેવા એણે સ્પીકરનો વોલ્યુમ વધાર્યો અને ગીતો સાંભળતા અને સપના વિશે વિચારતા ઊંઘી ગયો.

*

“સર… અમે આવી ગયા. ઉઠો.. ટ્યુશન ભણાવો અમને.”  જયેશનો અવાજ સાંભળીને શ્યામ જાગ્યો.

ચાર વાગ્યે ફરી બાળકો ભણવા આવી ગયા હતા.

એ ઊંઘમાંથી જાગ્યો છતાં વિચારમગ્ન દેખાતો હતો.

“સર, કોઈ સપનું જોતા હતા કે શું?”

“તને કેવી રીતે ખબર પડી?”

“તમારા ચહેરા પરનો થાક જોઇને.”

“ચહેરા પરના થાક અને સપનાને શું લેવા દેવા?

“કેમ નહિ સર…? સપનામાં આપણે કોઈ કામ કરીએ તો મગજ વાસ્તવિક પ્રતિક્રિયા આપે એમ થાકી જવાય છે.”

“તને આ બધી કેવી રીતે ખબર…?” જયેશની ઉમર નાની હતી પણ એની વાતો હમેશા એક મેચ્યોર જેવી હોતી.

“સર, તમે ઈન્ટરનેટનો ઉપયોગ કરો છો..? નેટ ઉપર ડ્રીમ ઈન્ટરપ્રીટેશનની સર્ચ મારજો, બધી માહિતી મળી જશે.”

“એમ…?” એણે એક લાંબો શ્વાસ છોડતા કહ્યું.

“હા, ગુગલ હેઝ મેની આન્સર્સ ફોર એની ક્વેશ્ચન.”

“હું ફ્રેશ થઈને આવું છે, તું ભણવા બેસ.”

“સર, સપનું શેના વિશે હતું એ તો કહો.”

“આવીને કહું…” કહેતો એ વોશરૂમ તરફ ભાગ્યો.

એ હાથ મો ધોઈને આવ્યો ત્યારે બીજા વિધાર્થીઓ પણ આવી ગયા હતા. ટ્યુશન પત્યું ત્યારે સાંજના છ વાગી ગયા હતા. જયેશ સિવાય બાકીના વિધાર્થીઓ ચાલ્યા.

“સર, સપનું શું હતું…?”

શ્યામને  ખબર હતી કે એ પીછો નહી મુકે. એણે જયેશને સપનાની વાત કરી.

“સર, મેડમ કેવા હતા..?” એ હસીને બોલ્યો.

“સાહેબની તો શરમ રાખ.”

“હું તો તમારા ભાઈ જેવો છું. ભાભી કેવા હતા બોલો…?”

જયેશના ફેમીલી અને શ્યામના ફેમીલી વચ્ચે ઘર જેવા સંબંધો હતા એટલે જયેશ એનાથી ડરતો નહી.

“કાલે રાત્રે પણ સ્વપ્ન આવ્યું, અત્યારે બપોરે પણ સ્વપ્ન આવ્યું પણ એ સ્ત્રીનો ચહેરો યાદ નથી આવતો.” શ્યામ બોલ્યો.

“હવે સપનું આવે ત્યારે એમનો ચહેરો ધ્યાનથી જોઈ લેજો..” બેગમાં ચોપડા ભરી જયેશ બહાર નીકળી ગયો.

*

સાંજે સનરાઈઝ પાર્કમાં ટ્યુશન લઈને આવ્યો ત્યારે રાત્રીના આઠ વાગી ગયા હતા. જમીને એ એના રૂમમાં ગયો.

કેટલું સરળ અને સુખી જીવન હતું એનું…!

એ રાત્રે એણે જયેશની સલાહ મુજબ ગુગલમાં સર્ચ કરી. એણે ત્રણ સાઈટ ફેંદી. એમાંથી એકમાં એને રસ પડ્યો. અંગ્રેજીમાં માહિતી આપેલી હતી. એણે મનમાં ગુજરાતી કર્યું.

‘સપનામાં તમે ભવિષ્ય જોઈ શકો છો કારણ કે સુષુપ્ત મન સ્વપ્ન દ્વારા ભવિષ્યમાં બનનારી ઘટનાના તરંગો પકડી શકે છે.’

નીચે એનું ઉદાહરણ આપતા કેટલાક કિસ્સા હતા. સાઈટ એ કિસ્સા સાચા હોવાનો દાવો કરી રહી હતી. જોકે બધા કિસ્સા વિદેશી લોકોના હતા. એ કંટાળીને સુઈ જવા માંગતો હતો પણ ઉનાળાની ગરમી કદાચ ઘણી આકરી હતી. એણે કુલરમાં ફરી પાણી રેડ્યું અને ઈન્ટરનેટ પર સમય પસાર કરવા લાગ્યો. એકાએક કયાંક ક્લિક થયું અને એક સાઈટ ખુલી – મેરી મી ડોટ કોમ.

એને એ સાઈટમાં રસ પડ્યો. એણે સાઈટ પરના ફોર્મમાં વિગતો ભરી. એને ખબર ન હતી કે જે સપના વિશે જાણવા એ ઇન્ટરનેટ પર બેઠો હતો એ ઈન્ટરનેટ એને એના એ જ સપના તરફ તાણી જઈ રહ્યું હતું.

નેમ: શ્યામ

એઝ: 24 યર્સ

લુક: ફેર

હોબી: રીડીંગ

એવી કેટલીયે વિગતો ભર્યા પછી એની પ્રોફાઈલ બની. એ એક ફ્રી સાઈટ હતી. પ્રોફાઈલ બનતાં જ કેટલીક છોકરીઓની પ્રોફાઈલનું લીસ્ટ પોપ અપ થયું.

(1)  રેશમા –  સુરત

(2)  આશા –  મુંબઈ

(3)  અર્ચના – સોનીપત

(4)  હેત્વી –   ભુજ

(5)  સુચિત્રા – હૈદરાબાદ

બધા નામની ઉપરના ભાગે રેડ ફોન્ટમાં ફાઈવ પ્રોફાઈલ મેચિંગ વિથ યોર પ્રોફાઈલ લખેલું હતું.

રાત્રીના નવેક વાગ્યા હતા. ગરમીના કારણે ઊંઘ આવે એમ ન હતી માટે એ રમત કરતો હતો – નવરો બેઠો ટાઈમ પાસ.

એણે વિચાર્યું સુરત અને ભુજ તો ગુજરાતના શહેર એટલે પરિચિત. મુંબઈ પણ પરિચિત. હૈદરાબાદનું નામ સાંભળેલું પણ સોનીપત – સાવ અજાણ્યું નામ. સોનીપત કયા આવેલું છે એ જાણ્યા વગર કે જાણવાની ઈચ્છા વિના એણે ક્લીક કર્યું : અર્ચના- સોનીપત. ક્લીક કરતા જ  સંપૂર્ણ પ્રોફાઈલ ખુલી.

નેમ: અર્ચના

લોકેશન: સોનીપત- હરિયાણા.

એઝ: 22 યર્સ

શ્યામને ટાઈમ પાસ કરવો હતો. એ આગળ વાંચવા લાગ્યો. પ્રોફાઈલમાં નીચે એક લીંક હતી – અબાઉટ મી.

એણે અબાઉટ મી પર ક્લીક કર્યું.

મેં એક હેન્ડીકેપ લડકી હું. કયા મેરી જિંદગીમે કોઈ નોર્મલ લડકા આ સકતા હે યે સવાલ મેં ખુદ કો પૂછતી રહેતી હું.

મજાક અને ટાઈમપાસ જેવા શબ્દો શ્યામના મગજમાંથી જાણે કે ઓગળી ગયા. એના હ્રદયમાં કોઈ અલગ જ લાગણી અનુભવી. એ જાણતો ન હતો કે એ લાગણીને શું નામ આપી શકાય. કદાચ પ્રેમ….? કદાચ એટલા માટે કે ઘણીવાર વ્યક્તિ દયા બતાવી રહ્યો છે કે પ્રેમ બતાવી રહ્યો છે એ સમજી શકતો નથી. ફરી કાજલ યાદ આવી ગઈ. હસતી ખેલતી કાજલ… પોતાની બહેન….

અર્ચના પ્રત્યે એને કોઈ અકલ્પ્ય ભાવ થયો. શ્યામ પણ ન સમજી શક્યો. એને સમજાયું નહિ કે એ સહાનુભુતિ હતી કે પ્રેમની અનુભૂતિ.

શ્યામે એ છોકરીનો ફોન નંબર મેળવવા પ્રયાસ કર્યો પણ પ્રોફાઈલમાં કયાંય નંબર ન હતો. ખૂણામાં એક તરફ સેન્ડ હર એન ઈન્ટરેસટ લખેલું એણે વાંચ્યું.

એણે સેન્ડ હર એન ઈન્ટરેસ્ટ પર ક્લીક કરી ઇન્ટરેસ્ટ મોકલ્યો. એ સીરીયસ હતો. એને ખાતરી થઇ ગઈ કે એ ટાઈમપાસ ન હતો. એણે સાઈટ બંધ કરી. લેપટોપ સાઈડમાં મુક્યું. એ અર્ચના વિશે વિચારવા લાગ્યો. પ્રોફાઈલમાં એનો ફોટો પણ ન હતો. એને માત્ર એના નામ, ઉમર અને એ હરિયાણાના સોનીપતની હતી એટલી ખબર હતી. એ પણ જો કોઈએ પ્રોફાઈલ બનાવતી વખતે સાચી માહિતી ભરી હોય તો.

એના મનમાં શબ્દો દોડા દોડી કરી રહ્યા હતા – મેં એક હેન્ડીકેપ લડકી હું. કયા મેરી જિંદગી મેં કોઈ નોર્મલ લડકા આ શકતા હે..?

“પપ્પા હું જાઉં છું…. તમે બધા ખુશ રહેજો…. જો બીજો જન્મ મળતો હશે તો હું તમારી જ દીકરી બનીને જન્મ લઈશ… મને તમારા માટે કોઈ નારાજગી નથી…. તમારી કાજલ….”

પોતાની બહેને લખેલ અંતિમ કાગળના શબ્દો પણ અર્ચનાના અબાઉટ મી સાથે મનમાં વમળની જેમ ચકરી લેવા લાગ્યા.

જે છોકરીને શ્યામે જોઈ ન હતી અરે ફોટામાં પણ જોઈ ન હતી એ છોકરીના વિચારો એણે મગજમાંથી કાઢી નાખી ઊંઘવાનો પ્રયત્ન કર્યો પણ એ નિષ્ફળ રહ્યો. એ વિચારો એનો પીછો છોડવા તૈયાર ન હતા.

અર્ચના કેવી હશે..?

શું એ ધ ગર્લ વિથ ધ ડ્રેગન ટેટુની લીઝબેથ સેલેંડર જેવી મિતભાષી અને અંતર્મુખી હશે..? એવી છોકરીને એ પસંદ ન કરી શકે એમ એને લાગ્યું. એણે એને નીરજા ભાર્ગવ, લજ્જા સન્યાલ કે શૈલજા સાગર જેવી અશ્વિની ભટ્ટની ભારતીય યુવતીઓ જેવી કલ્પવાનો પ્રયત્ન કર્યો. પણ એ ઈચ્છતો ન હતો કે એ એમાંથી એકેય જેવી હોય.

બરસાતની ટીના કે જે બોલવાનું બંધ જ ન કરે. ના, થોડા દિવસ મજા આવે પછી કંટાળી જવાય એવી છોકરીથી. એ એને કેટલીયે નવલકથાઓના સ્ત્રી-પાત્રો અને ફિલ્મ-નાયિકાઓ સાથે સરખાવતો રહ્યો પણ એનું મન સંતૃષ્ટ નહોતું.

આખરે એને એ ફિર તેરી કહાની યાદ આયીની પૂજા જેવી હશે એમ લાગ્યું. જીદ્દી, પાગલ. કઈક અંશે કાજલ જેવી જ! એ યુવતીની કલ્પ્નનામાં જ એને ઊંઘ આવવા લાગી. વિચારોમાં રાતનો એક વાગી ગયો હતો એનું એને ભાન ન હતું. એ ક્યારે ઊંઘી ગયો એને ખયાલ ન રહ્યો પણ એની આંખો એ યુવતીને સપનામાં જોવા માટે જ ઊંઘી હોય એમ લાગતું હતું.

*

શ્યામ સવારે જાગ્યો ત્યારે એના શરીરમાં કળતર થતી હતી. કદાચ રાત્રે મોડો ઊંઘ્યો એના કારણે હશે એમ વિચારીને એ તરત જ નહાવા ગયો.

એ ટુવાલ વડે શરીર લૂછતો બહાર આવ્યો ત્યારે સાત વાગ્યા હતા. એને ચા – કોફીની આદત ન હતી.

પૂજા કરી સવારના નવેક વાગ્યા પહેલા તો એ વાંચવા પણ બેસી ગયો હતો. બારમાં ધોરણ પછી કોલેજ ન ગયો પણ હવે એને ગ્રેજયુએશન જરૂરી લાગતા એણે બી.કોમ. ચાલુ કર્યું. જુનમાં સેકન્ડ યરની એક્ઝામ હતી. મે ચાલતો હતો એટલે એ વાંચવા બેઠો.

એને ઓપન યુનિવર્સીટીમાં ભણવું પસંદ હતું. ન કોઈ બંધન, ન કોઈ સમય પાલન. મરજી આવે એમ ભણવાનું અને લાગે કે ભણાઈ ગયું એટલે પરીક્ષા આપી દેવાની.

એણે અગિયાર વાગ્યા સુધી વાંચ્યું હતું અને પછી લેપટોપમાં નેટ કનેક્ટ કરી એનું જી-મેઈલ ચેક કર્યું.

ઈનબોક્સમાં એક નોટીફીકેશન મેઈલ હતો. એ મેઈલ મેરી મી ડોટ કોમ તરફથી હતો. સબ્જેક્ટ લાઈન હતી : યોર ઈન્ટરેસ્ટ એસેપ્ટેડ.

શ્યામે મેઈલ ઓપન કર્યો.

અર્ચનાએ ઈન્ટરેસ્ટ સ્વીકાર્યો હતો.

ક્લિક લોગીન ટુ રીડ મેસેજ. એની નજર છેલ્લી લાઈન પર ગઈ. એણે મેરી મી ડોટ કોમના લોગીન પર ક્લિક કર્યું.

યુઝર અને પાસવર્ડ નાંખવાના ખાના પોપ અપ થયા. યુઝર નેમ અને પાસવર્ડ જે ગઈ કાલે જ બનાવ્યા એ એને યાદ હતા. યુઝરનેમ અને પાસવર્ડ નાખી એ લોગીન થયો.

અર્ચનાએ એને એક ટૂંકો મેસેજ મોકલ્યો હતો : આપકા નંબર કયા હે..? શ્યામે મેસેજના રીપ્લાયમાં પોતાનો મોબાઈલ નંબર લખ્યો. એનાથી લખાઈ ગયો…

*

જુન 2012નો એક દિવસ શ્યામ માટે એક નવી શરૂઆત લઈને આવ્યો. એ વાંચવામાં મગ્ન હતો. બપોરના બે વાગ્યા હતા. ત્યાંજ એના સેલફોનની રીંગ વાગી.

“હેલ્લો, કોણ…?”

“આપ શ્યામ હો…?”

“હા, મેં શ્યામ પર આપ…?”

“મેં અર્ચના… અર્ચના સાગર. આપને મુજે ઈન્ટરેસ્ટ ભેજા થા.”

પરીક્ષાની તૈયારીમાં અર્ચના એના મનના કોઈ ખૂણામાં સંતાઈ ગઈ હતી. પણ એકાએક એનો ફોન આવતા એ મનના ખૂણામાંથી બહાર નીકળી આખા મનમાં ખુલ્લી જગ્યામાં હવા ફેલાય એમ ફેલાઈ ગઈ.

“હા, બોલીયે…” શ્યામના અવાજમાં અલગ જ ભાવ ભળી ગયો. ભાવ હતો.

“આપકો કેસી લડકી પસંદ હે…?”

પ્રશ્ન જીવનમાં પહેલીવાર સાંભળ્યો હતો પણ જવાબ આપમેળે જ એના મોથી શબ્દો બની સરી પડ્યો, “જો બ્યુટી પાર્લર ન જાતી હો.”

જોકે એને કહેવું તો હતું કે મારી પસંદનો કોઈ અર્થ નથી. મારે બસ મારા મનમાં જે લાવા સળગે છે એને ઠારવા કઈક કરવું છે પણ એવું એ કહી ન શક્યો.

અર્ચનાએ કંઈ જવાબ આપ્યા વગર કોલ કટ કરી નાખ્યો. એને લાગ્યું કે છોકરીને એનો જવાબ કાં’તો ફિલ્મી લાગ્યો હશે કે પછી પસંદ નહિ આવ્યો હોય.

એને સમજાયું કે એ કહેવા માંગતો હતો મુજે સીધી સાદી સિમ્પલ લડકી પસંદ હે પણ એ બોલી ગયો બ્યુટી પાર્લર ન જાતી હો એસી.

એ અર્ચનાનો નંબર સેવ કરી ફરીથી વાંચવા બેઠો. ચારેક વાગ્યા હશે ત્યાં એને ફોન પર ટેક્સ્ટ મેસેજ આવ્યો – ઓનલાઈન આ જાઓ.

મેસેજ અર્ચનાના નંબર પરથી ન હતો છતાં એને ખાતરી હતી કે એ અર્ચનાએ જ કર્યો હશે.

એણે લેપટોપ ચાલુ કરી નેટ કનેક્ટ કર્યું. ફરી ટેક્સ્ટ મેસેજ આવ્યો – આપકા જી-મેઈલ કયા હે..?

શ્યામે વળતો ટેક્સ્ટ કરીને એનું જી-મેઈલ આપ્યું. થોડી જ વારમાં એને જી-મેઈલ પર અર્ચનાનું ચેટ ઇન્વીટેશન મળ્યું. એણે એસેપ્ટ ક્લીક કર્યું અને તેમની વચ્ચે ચેટ ચાલુ થઇ. ચેટ કરવા માટે એની પાસે અંગ્રેજી સિવાય કોઈ ઓપ્શન ન હતો. શ્યામના લેપટોપમાં હિન્દી ટાઈપીંગ થઇ શકતું  નહી.

શ્યામ # આપને ફોન કયું કાટ દિયા થા?

અર્ચના # સોરી… મેરે પાસ કોઈ બાત બચી નહિ થી. દો ઘંટે તક મેં આપકે

આન્સર પર સોચતી રહી ફિર આપકો ઓનલાઈન બુલાયા.

અર્ચનાએ સોરીનો સ્પેલિંગ ખોટો લખ્યો હતો. શ્યામને અર્ચનાનું અંગ્રેજી કાચું લાગ્યું. એ ખુશ હતો કે છોકરીને એનો જવાબ પસંદ આવ્યો છે ભલે મોડે મોડે, વિચાર્યા પછી પણ એના જવાબથી છોકરીને સંતોષ થયો છે.

શ્યામ # ઓકે. ઠીક કિયા. મેં ભી આપસે બાત કરને કો ઉત્સુક થા.

અર્ચના # સચ કહું તો મેં એક સિમ્પલ લડકી હુ. બ્યુટીપાર્લર કભી નહિ જાતી. મેં હેન્ડીકેપ હુ કયા આપ મુજે પસંદ કરોગે..?

શ્યામ # વાય નોટ…? તુમ હેન્ડીકેપ હો ઈસલીયે તો મેને તુમ્હે સિલેક્ટ કિયા. આપકી વો લાઈન મેરે દિલકો છુ ગઈ ઔર મેને આપકો ઇન્ટરેસ્ટ ભેજા. આઈ વિલ એસેપ્ટ યુ.

એને ખબર પણ ન પડી કે એ આપ અને તુમ બંનેનો ઉપયોગ કરવા લાગ્યો હતો.

અર્ચના #  પર મેં ચલ નહિ સકતી. મેરે એક પેરમેં પોલીઓ હે. સ્ટીકસે ચલ પાતી હું ઔર વો ભી ધીરે ધીરે.

શ્યામ # મેને કહા ના મેં આપકો એસેપ્ટ કરુંગા. આપ જેસે હો વેસે હી આપકો અપના લુંગા.

એણે આ વખતે ધ્યાન રાખીને આપ શબ્દનો ઉપયોગ કર્યો.

અર્ચના # ઔર સુનાઈયે.

શ્યામ # આપ અપની ફોટો ભેજના.

અર્ચના #  શામ કો ભેજુંગી. મોબાઈલસે ખીચકે લેપટોપ મેં લેના પડેગા.

શ્યામ # ઠીક હે.

બંનેએ એકબીજાને બાય કહ્યું અને ચેટ ખતમ થઇ. જોકે ખતમ થઇ ન કહેવાય કેમકે એ એમની પ્રથમ ચેટ હતી. એમના વચ્ચેના પ્રેમની શરૂઆત. પ્રેમ કે કદાચ દયા કે સહાનુભૂતિ…!!

શ્યામે વર્તમાનપત્રોમાં વાંચેલું કે એચ.ટી.સી.એ ભારતમાં પ્રથમ એન્ડ્રોઈડ ઓપરેટિંગ સીસ્ટમથી ચાલતો મોબાઈલ 2009માં લોન્ચ કર્યો હતો. એ બાળકોને જનરલ નોલેજમાં એ માહિતી આપતો.

જોકે 2012 સુધી પણ એને એન્ડ્રોઈડ જોવા મળ્યો ન હતો. વોટ્સએપ શબ્દ એને કે એના વિદ્યાર્થીઓને ખબર ન હતી. ફોટા મોકલવા તેઓ મેઈલનો ઉપયોગ કરતા. ફોટા પાડવા કી-પેડ સેલફોનનો, મેસેજ માટે way2sms જેવા વેબ પોર્ટલનો અને ચેટ માટે ગુગલ ટોક.

એ બધા માટે દર મહીને બસો રૂપિયામાં એક જીબી નેટ પેક. ત્યારે તેઓ જે નેટ વાપરતા એ ટુજી છે એવી એને ખબર ન હતી અને થ્રીજી નેટ કે એમાં વધુ સ્પીડ હોય એવી એને કે એના સર્કલમાં કોઈને જાણ ન હતી એટલે એને ક્યારેય નેટ ધીમું ચાલે છે એવી ફરિયાદ ન રહેતી. ગુગલ ટોક પર ચેટ ન અટકે એટલે એ ખુશ. મેઈલ સેન્ટ થતાં અડધી મિનીટ અને ફેસબુક પર ફોટો અપલોડ કરવો હોય તો બે મિનીટ એ એણે સ્વીકારી લીધેલ સમય મર્યાદા હતી.

એણે વાંચવામાં મન પરોવ્યું હતું. સાંજે એના મોબાઈલમાં ટેક્સ્ટ આવ્યો – મેંને ફોટો ભેજ દી હે.

શ્યામે મેઈલમાંથી ફોટો ડાઉનલોડ કર્યો. ફોટો જોયો. ફોટો જોતા જ એને વારે ઘડીએ સતાવતું સપનું યાદ આવ્યું. એ સ્વપ્નની સુંદરીનો ચહેરો એને સ્પષ્ટ દેખાયો ન હતો પણ કહેવાય છે કે પ્રેમીઓ એક એવી દુનિયામાં જીવતા હોય છે જ્યાં દરેક અનુભૂતી ઉચ્ચ કક્ષાએ પહોચી જતી હોય છે. એને થયું અર્ચના જ છે એના સપનામાં આવતી એ અજાણી છોકરી. શ્યામના લેપટોપમાં એના પોતાના કેટલાક ફોટો હતા. એમાંથી બે ત્રણ એને સારા લાગ્યા એ અર્ચનાને મોકલ્યા.

*

Comment here